
慢慢走
Sunday, May 06, 2007
“每当列车靠站,车门轰的大开,车外的人向内挤,车里的人往外涌,这一个个人看来都自有主张,一个个不相干的个体一般,各有自己的出路。然而,这许多人所走向的,却就是那几个相同的现成的被规定了的出口。”
这是一段摘自我个人精神世界的新欢中的散文结尾。常搭地铁的你、我、他(和她,毕竟这是男女平等社会)可能习惯了,麻木了,甚至厌恶了人丛的存在,但他人若是你看到的众人的其中之一,你又未尝不是他人眼中的沧海一粟。有时冷眼注视着相隔不到几公尺的其他搭客,那完全无法窥探其心中所想的一张张脸,在在证明距离不是能用尺量得出的。只能用人情。但惯于做旁观者的你我,在轮流欣赏着彼此的演出,却不会也不能介入影响彼此的世界,纯粹是抱着隔岸观火的心态,互不相干。
你我都是看客,你我都是主角。只不过戏目是此起彼落,你方唱罢我登场,按照各自的生活走下去而已。既然都是要顺着这规律的,不妨慢慢地走,慢慢地看,慢慢地演完。
Envoy of the Stars @ 9:30 AM
-------------------------------
Voices in the Distant
Credits
Project Sanctuary Starry Night
September 2004
October 2004
November 2004
December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
March 2008
April 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
October 2009
November 2009
December 2009
January 2010
February 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
November 2010
December 2010
January 2011
February 2011
March 2011
April 2011
May 2011
June 2011
July 2011
August 2011
September 2011
October 2011
November 2011
December 2011
January 2012
February 2012
March 2012
April 2012
May 2012
June 2012
July 2012
August 2012
September 2012
October 2012
November 2012
December 2012
January 2013
February 2013
April 2013
July 2013
August 2013
November 2013
February 2014
March 2014
March 2015